آن خیلی قدیم ترها عاشق که می شدیم بهانه یا آش نذری بود و شوله زرد یا شب های سرد و طولانی زمستان و شب نشینی. قدیم ترها عشق هایمان رنگ وبوی تظاهرات و مرگ بر شاه و انقلاب و جنگ و وظیفه گرفت. این اواخر هم جزوه و کلاس کنکور و دانشگاه عشق هایمان را رنگ و بو داده بودند.اما حالا…حالا عشق ها رنگ کیبورد و موس و وبکم و چت روم گرفته. اینترنت شده کبوتر نامه بر عشق هایمان.می نشینیم پشت این رایانه های بی احساس و احساس هایمان را می فرستیم اینطرف و آنطرف… با دونقطه دی می خندیم و با دو نقطه خط قهر می کنیم و حتی با دونقطه ایکس عاشق می شویم،به همین سادگی، عاشق می شویم.
دنیای مجازی،آدم های مجازی
این روزها ساعت هایمان دیگر مثل قدیم نمی گذرند. می نشینیم جلوی رایانه و غرق می شویم توی این دنیای مجازی. نگاه به ساعت که می کنیم باورمان نمی شود که چند ساعت گذشته و ما مشغول بودیم بدون اینکه گذر زمان را حس کنیم.دنیای مجازی دنیای تصاویر زیبا و ظاهرهای خوش رنگ و لعاب است. مهندس آی تی،روانشناس،روانپزشک،معمار است که هر جای اینترنت را سر بزنی پیدا می کنی.اما دریغ،دریغ از یک مثلا آدم بیکار، بدکار، بد اخلاق…اصلا انگار آدم ها اینجا که می آیند با قلم جادویی مجازی همه خوب می شوند و بدیهایشان را فراموش می کنند.دختر و پسر،زن و مرد،پیر و جوان ، همه در اینجا خود آرمانی شان را نشان می دهند،یعنی آن خودی که دوست دارند باشند، نه خود واقعی . اصلا این روزها که در دنیای واقعی هم آدمها نقاب به چهره دارند و حقیقت آدم ها را سخت می شود شناخت،دیگر به دنیای مجازی چه اعتمادی است؟ در دنیای مجازی و خیالی از خود واقعی آدم ها کمتر می توانی خبری بگیری. شاید زیاد هم بد نیست . مشق خوب بودن می کنند آدم ها توی این لباس موقت مجازی. این کلمه مجازی چقدر تکرار شد در این چند خط نوشته،راستی “مجازی” به چه معناست؟ فرهنگ لغات معین نوشته: غیر حقیقی،غیر واقعی،خیالی.
عاشق شدن چه آسان…
.بحث ازدواج می شود که شناخت و اطلاعات کامل از خود و طرف مقابل حرف اول را می زند.این که ابتدا خود حقیقی ات را به درستی بشناسی و بدانی از زندگی و شریکش چه می خواهی و بعد هم نامزد شراکت آینده زندگی ات را به خوبی بشناسی و ببینی آیا همانی هست که باید باشد؟ اما آیا فضای مجازی و چت و … برای شناخت این خصوصیات کارآمد است؟
در واقع تمایل خیلی از جوانان به چت و فضا مجازی به علت ذات فانتزی پسند آدم هاست.آدم ها تصویر های ذهنی را بیشتر از واقعیت دوست دارند و حتی گاهی خودشان هم این تصورهای دهنی را باور می کنند. پسر یا دختری را تصورکنید که دقیقا بر مبنای تصور ذهنی که از خود و یکدیگرساخته اند از پشت مانیتور رشتههای ارتباط با همدیگر را میتنند و با این که این تنیدن کار لذتبخشی برای آن دو است، اما متوجه نمیشوند این رشتهها آنقدر محکم و حقیقی نیست که تاب وزن واقعیت را داشته باشد.
درواقع ذهن دختر یا پسر در لحظه چت تصویر ذهنی را با تصویر عینی اشتباه میگیرد و با تصویر ذهنی مورد نظر خود همراه می شود و به محض اینکه این تصویر ذهنی نمود واقعی می گیرد کاخ آرزوها و فانتزی ها خراب می شود روی سر این رابطه. نه دختر آن جذابیت های قدیم را در پسر می بیند و نه پسر ظرافت و دلربایی را که از پشت مونیتور در دختر می دید در واقعیت پیدا می کند و این تازه می شود اول جاده پر پیچ و خم و سنگلاخ مشکلات.
ولی افتاد مشکل ها…
یکی از بزرگترین مشکلات چنین رابطه هایی همان تفاوت حقیقت تا واقعیت زوج هاست. در فضای مجازی و چت و آشنایی اولیه جدا از نقاب های عمدی و غیر عمدی که وجود دارد،به دلیل غلبه احساس و هیجان بر فضای رابطه تنها خوبی ها و زیبایی ها دیده می شود و جایی برای دیدن مشکلات و زشتی ها در آن فضای پروانه ای و گل و بلبل! نمی ماند و این می شود که کمی بعد از ازدواج که هیجانات و احساس ها از اوج افتاد تازه کاستی ها و مشکلات خود را نشان می دهد.تازه ذهن شروع می کند به بررسی و کند و کاو.اینکه آیا همزمان با من کس دیگری هم با همسرم ارتباط اینترنتی داشته؟ آیا هنوز هم ارتباط دارد؟ سطح رابطه اش در چه حدی بوده و صدها سوال که برای زن و مرد پیش می آید و این آفت بزرگ بی اعتمادی که خوره می شود و می افتد به جان زندگی و کم کم اختلاف و مشکلات در زندگی به وجود می آورد و این می شود که در بررسی های کارشناسان آمار شکست و طلاق در ازدواج های اینترنتی بیداد می کند.
حرف آخر
در پدیده های اجتماعی و روانشناسی اساسا نتیجه گیری کلی کردن و نسخه پیچیدن جایی ندارد.به تعداد آدم ها و شخصیت ها و نوع نگاه و ابزارهایی که برای زندگی کردن به کار می گیرند امکان موفقیت و شکست وجود دارد و تازه همان موفقیت و ناکامی هم نسبی است.اما همه حرف ما این است که در گذرگاه سخت و تاریکی مثل اتخاب برای ازدواج،که با چراغ و تجهیزات تحقیق و بررسی دقیق و شناخت طرف مقابل و مشاوره و … هم که بروی،هنوز درصدی از امکان خطا و لیز خوردن وجود دارد، ارتباط مجازی و صفر و یکی و آنلاین چندان ابزار کارآمد و مورد اعتمادی برای شریک یک عمر زندگی عاشقانه نیست.
————————————————————————————————————————————————–
پی نوشت:
این مطلب در نشریه ساعت صفر،شماره بهمن،منتشر شده است.
